Nieznany dystans: pomiar siatką lunety

Pomiar dystansu siatką to zadanie na dzielenie: cel o znanej wysokości obejmuje mierzalny kąt, a kąt mówi, jaki jest dystans. Rachunek jest banalny. Pomiar nie jest — i to pomiar trenuje to ćwiczenie.

Rachunek, raz

Przy siatce MIL dystans w metrach równa się wysokości celu w milimetrach podzielonej przez zmierzoną liczbę milów. Człowiek o wysokości 1800 mm obejmujący 3,0 mila jest na 600 m. To cały wzór i działa dlatego, że mil obejmuje tysięczną część odległości.

Przy MOA jest mniej elegancko: dystans w jardach równa się wysokości celu w calach razy 95,5, podzielonej przez zmierzone MOA. Da się policzyć, ale nie w głowie pod presją — i to jeden z praktycznych argumentów za MIL.

Dlaczego małe błędy pomiaru bolą

Wynikają z tego dwie rzeczy. Błąd dystansu skaluje się odwrotnie do pomiaru, więc jedna dziesiąta mila znaczy tym więcej, im mniejszy wydaje się cel. I pomiar małych albo odległych celów jest z natury nieprecyzyjny — na 1000 m tors obejmuje wyraźnie poniżej jednego mila, a odczytanie go co do dziesiątej to optymizm.

Przygotowanie

Przebieg ćwiczenia

1. Wybierz cel i ustal jego znany wymiarWysokość płyty stalowej, słupek ogrodzenia, szerokość tarczy IPSC 450 mm. Zapisz, którego wymiaru używasz.
2. Zmierz go w siatce co do dziesiątejNa pierwszych przejściach nie spiesz się. Wciśnij cel między dwie kreski i czytaj uważnie.
3. Policz dystans i zapisz goZanim spojrzysz na cokolwiek innego. To jest Twoja prognoza i to ona jest punktowana.
4. Policz rozwiązanie i oddaj jeden strzałWpisz swój zmierzony dystans, weź elewację, przytrzymaj na wiatr, strzel.
5. Zmierz cel laserem i zapisz prawdęTeraz — nie wcześniej. Zanotuj procentowy błąd dystansu i miejsce trafienia.
6. Powtórz na wszystkich celach, potem jeszcze dwa razyTrzy przejścia po pięć celów dają piętnaście punktów danych, czyli tyle, żeby zobaczyć wzór.

Punktacja

Szukaj przekłamania, nie tylko wielkości. Konsekwentne zawyżanie dystansu znaczy, że czytasz obejmowany kąt jako mniejszy — często przez mierzenie do widocznej krawędzi zamiast do prawdziwego obrysu albo przez zbyt hojne widełkowanie.

Próg zaliczenia

Pięć kolejnych celów zmierzonych z dokładnością do 5 procent, z trafieniem pierwszym strzałem w co najmniej trzy z nich. To realistyczny standard dla pozycji z podparciem na praktycznych dystansach.

Jak to utrudnić

• Limit czasu. Sześćdziesiąt sekund od wskazania celu do strzału, razem z pomiarem.
• Pozycje bez podparcia. Drgania siatki są wtedy dominującym źródłem błędu.
• Cele częściowo zasłonięte. Mierz z widocznej części o znanym wymiarze zamiast z całości.
• Słabe światło. Koniec dozwolonego czasu polowania to dokładnie ta chwila, gdy laser jest najmniej niezawodny, a strzał najbardziej prawdopodobny.

Częste błędy

• Zakładanie wymiaru celu. „Jelenie mają jakiś metr w kłębie" zakończyło więcej strzałów niż złe oceny wiatru.
• Odczyt przy złym powiększeniu. Siatka w drugiej płaszczyźnie jest kalibrowana tylko przy jednym powiększeniu. Wiedz, przy którym.
• Zaokrąglanie do pół mila. Na 800 m to zaokrąglenie jest warte sto metrów.
• Pomijanie strzału. Pomiar bez strzelania odbiera konsekwencję, a to konsekwencja utrwala lekcję.

Narzędzie dalmierza w aplikacji robi rachunek ze zmierzonego kąta i wymiaru celu, z gotowymi wartościami dla typowych odniesień, i podaje wynik prosto do solvera. Wersja ekran po ekranie jest w pomiarze dystansu siatką.

Częste pytania