Sesja prędkościowa

Seria pięciu strzałów przez chronograf w przerwie obiadowej daje liczbę. Rzadko daje właściwą liczbę i nigdy nie daje odchylenia standardowego wartego cytowania. Ta sesja jest dłuższa, nudniejsza i produkuje dane, na których da się oprzeć sezon.

Co mierzy

• Rzeczywistą średnią prędkość wylotową Twojej broni z konkretną partią amunicji.
• Odchylenie standardowe tej prędkości, z próby na tyle dużej, żeby coś znaczyła.
• Współczynnik temperaturowy: o ile prędkość przesuwa się na stopień.

Przygotowanie

Sesja pierwsza — punkt odniesienia

1. Zapisz temperaturę amunicji przed pierwszym strzałemPołóż termometr obok naboi, nie w słońcu i nie w kieszeni.
2. Oddaj dwa strzały zanagarowujące i je odrzućCzysty przewód czyta inaczej. To nie są dane.
3. Oddaj dwadzieścia naboi w seriach po pięćRób przerwy między seriami, żeby temperatura lufy nie rosła równomiernie przez całą sesję i nie dokładała trendu do danych.
4. Zapisz każdą prędkość, łącznie z dziwnymiNie usuwaj odstającego strzału, bo psuje SD. Zanotuj go i szukaj przyczyny — słabe uderzenie iglicy, łuska, o której wiesz, że była inna.
5. Policz średnią i odchylenie standardoweDwadzieścia strzałów daje SD, które można cytować. Zapisz je razem z liczebnością próby obok.

Sesja druga — nachylenie temperaturowe

Powtórz z dziesięcioma nabojami w wyraźnie innej temperaturze — zimowy poranek kontra letnie popołudnie jest idealny. Ta sama broń, ta sama partia, to samo ustawienie chronografu.

Podziel różnicę średnich prędkości przez różnicę temperatur. To Twój współczynnik, w fps na stopień, i to on pozwala solverowi korygować prędkość na dany dzień, zamiast żebyś nosił dwie karty DOPE.

Punktacja

Próg zaliczenia

Zaliczasz, gdy Twój profil broni zawiera zmierzoną prędkość wylotową razem z jej temperaturą, odchylenie standardowe z co najmniej dwudziestu strzałów i współczynnik temperaturowy z dwóch sesji. Nie liczbę katalogową — swoją.

Zamiana SD na pas pionowy

Liczbą, która liczy się na tarczy, nie jest SD w fps, tylko rozrzut pionowy, jaki ono produkuje na dystansie. Policz trajektorię przy średniej prędkości, potem ponownie przy średniej plus jedno SD, i odczytaj różnicę opadu na interesującym Cię dystansie. Podwój ją — to pas, w którym mieści się mniej więcej dwie trzecie Twoich strzałów, zanim doda się do tego własny rozrzut broni.

Jeśli ten pas zbliża się do wysokości Twojego celu, to ładunek jest granicą i lepsze czytanie wiatru tego nie naprawi.

Częste błędy

• Cytowanie SD z pięciu strzałów. Dominuje losowość próbkowania. Dwadzieścia to minimum dla liczby, na której byś działał.
• Usuwanie odstających, żeby poprawić liczbę. To z ogonów rozkładu biorą się pudła.
• Szybka seria dwudziestu strzałów. Ciepło lufy dokłada trend, który wygląda jak własność prędkości.
• Zapisywanie temperatury powietrza zamiast temperatury amunicji. Rozjeżdżają się najszybciej dokładnie wtedy, gdy to ważne — w mocnym słońcu albo na twardym mrozie.
• Mieszanie partii. Drugie pudełko może być innym ładunkiem pod każdym istotnym względem.

Gdy masz już prędkość, następnym krokiem jest potwierdzenie, że przewidywany przez solver opad zgadza się z rzeczywistością na dystansie — to jest drabinka DOPE.

Częste pytania