Strzelanie w górę i w dół

Jeleń stoi 400 m od Ciebie, zmierzone dalmierzem, 30 stopni poniżej. Nakręcasz poprawkę na 400 m i pocisk idzie mu nad grzbietem. Dalmierz się nie mylił i solver też nie — błędem było założenie, że pocisk interesuje się tymi 400 metrami.

Grawitacja widzi tylko poziom

Grawitacja ciągnie prosto w dół, prostopadle do ziemi, i odchyla pocisk od linii lufy. Gdy lufa jest przechylona, tylko część drogi pocisku biegnie w poprzek ciągu grawitacji; reszta biegnie wzdłuż niego, gdzie prawie nie zakrzywia toru.

Dlatego opad, który musisz skompensować, wyznacza dystans poziomy do celu, a nie odległość w linii prostej, którą daje dalmierz. Strzał na 400 m pod kątem 30 stopni ma składową poziomą około 346 m i to 346 m decyduje o Twojej poprawce.

Reguła strzelca

Klasyczna metoda polowa: pomnóż zmierzony dystans po skosie przez cosinus kąta, a potem odczytaj opad dla tego krótszego dystansu.

Praktyczny próg leży w okolicy 15 stopni. Poniżej poprawka jest mniejsza niż inne błędy w Twoim rozwiązaniu; powyżej ignorowanie kąta zaczyna kosztować cel.

Gdzie prosta reguła się załamuje

Reguła strzelca jest przybliżeniem, które zakłada, że opór wzdłuż toru lotu się nie zmienia. Założenie trzyma się dobrze na krótkich i średnich dystansach, a psuje się w miarę wzrostu czasu lotu.

Dwie rzeczy, których nie obejmuje:

• Gęstość powietrza zmienia się z wysokością wzdłuż toru lotu. Stromy strzał w górę wysyła pocisk w coraz rzadsze powietrze; stromy w dół w coraz gęstsze. Na długim strzale przesuwa to opór w sposób, którego reguła cosinusa nie widzi.
• Geometria wysokości optyki wraca przy stromych kątach. Przesunięcie między lufą a lunetą nie siedzi już schludnie prostopadle do trajektorii — to jeden z powodów, dla których wysokość optyki liczy się pod kątem bardziej niż na płasko.

Dlatego solver liczący trajektorię krok po kroku w trzech wymiarach, jak ten w aplikacji, będzie się lekko różnił od mnożenia przez cosinus na dużym dystansie i przy stromym kącie — i to solver jest bliżej prawdy.

Pomiar kąta

Oceny nachylenia na oko są notorycznie kiepskie; ludzie regularnie nazywają 15 stopni „jakimiś trzydziestoma". Ponieważ poprawka zależy od cosinusa, zawyżenie każe Ci trzymać nisko i spudłować w drugą stronę.

1. Użyj przyrząduDalmierz z pomiarem kąta, klinometr z libellą albo klinometr w aplikacji, który czyta czujniki pochylenia telefonu.
2. Oprzyj telefon albo przyrząd na broniPomiar kąta do celu oznacza wyrównanie z lufą, nie ze zboczem, na którym stoisz.
3. Zmierz, zanim ułożysz się za broniąTo o jedną rzecz mniej do gubienia, gdy już jesteś w pozycji, a zwierzę się rusza.
4. Wpisz kąt, a nie skorygowany dystansPodaj solverowi zmierzony dystans po skosie i zmierzony kąt, a geometrię zostaw jemu. Skorygowanie dystansu samodzielnie i wpisanie do tego kąta nanosi poprawkę dwa razy.

Ten ostatni punkt łapie ludzi. Niektóre dalmierze podają od razu „ekwiwalentny dystans poziomy" już skorygowany o kąt. Jeśli wprowadzisz tę liczbę do solvera *i* podasz mu kąt, skompensowałeś dwa razy i strzelisz nisko.

Wiatr pod kątem

Wiatr nie podlega tej samej regule. Wiatr boczny działa na pocisk przez cały czas lotu niezależnie od nachylenia, więc dryfem rządzi rzeczywisty przebyty dystans, a nie składowa pozioma. Korygowanie wiatru cosinusem to błąd, który staje się tym mniej oczywisty, im stromszy strzał.

Częste pytania