Density altitude: jedna liczba na temperaturę, ciśnienie i wilgotność

Opór jest proporcjonalny do gęstości powietrza. Gęstsze powietrze to większy opór, większy opad i większy dryf. Rzadsze powietrze to mniej wszystkiego. Każda dana atmosferyczna, o którą pyta solver, istnieje po to, żeby odpowiedzieć na jedno pytanie: jak gęste jest powietrze, przez które leci pocisk?

Co ustala gęstość powietrza

Wilgotność zaskakuje, bo działa „na odwrót". Para wodna jest lżejsza od azotu i tlenu, które wypiera, więc wilgotne powietrze jest odrobinę mniej gęste niż suche o tej samej temperaturze i ciśnieniu. Efekt jest mały — zwykle znacznie poniżej jednego procenta opadu nawet w skrajnościach — i dlatego to ostatnia dana, którą warto się przejmować.

Jedna liczba, która streszcza wszystko

Density altitude to wysokość, na której atmosfera wzorcowa ma taką gęstość, jaką Twoje powietrze ma w tej chwili. To przeliczenie, nie pomiar: gorący dzień na 500 m może zachowywać się jak 1800 m atmosfery wzorcowej.

Jej wartość polega na zwinięciu trzech danych w jedną porównywalną liczbę. Dwie sesje o tej samej density altitude dadzą prawie tę samą trajektorię, niezależnie od tego, jaka kombinacja temperatury i ciśnienia je tam doprowadziła. Dzięki temu notatnik DOPE staje się przenośny: opisz kartę jej density altitude, a wiesz, kiedy znowu obowiązuje.

Ciśnienie stacyjne, nie lotniskowe

To klasyczna pułapka. Serwisy pogodowe publikują ciśnienie sprowadzone do poziomu morza, żeby mapy dawały się porównywać między obszarami o różnej wysokości. Solver potrzebuje ciśnienia stacyjnego — rzeczywistego ciśnienia tam, gdzie stoisz.

Jeśli wpiszesz ciśnienie sprowadzone do poziomu morza *i* swoją wysokość, policzyłeś wysokość dwa razy, a solver modeluje powietrze znacznie gęstsze, niż istnieje. Na 2000 m powstały błąd jest już na tyle duży, że można nim spudłować.

• Barometr w telefonie albo stacja pogodowa podają ciśnienie stacyjne. Użyj go i ustaw rzeczywistą wysokość.
• Ustawienie wysokościomierza z METAR albo liczba z prognozy w telewizji to ciśnienie sprowadzone do poziomu morza. Jeśli go używasz, solver musi o tym wiedzieć albo musisz wpisać wysokość zero i pozwolić, żeby ciśnienie niosło tę informację.
• Najbezpieczniejszy nawyk: zmierz ciśnienie stacyjne na strzelnicy, wpisz swoją rzeczywistą wysokość i przestań o tym myśleć.

O ile to naprawdę przesuwa trafienie?

Poniżej 300 m bardzo niewiele — zwykle mniej niż Twoja grupa. Efekt skaluje się z czasem lotu, więc szybko rośnie powyżej 600 m.

Przydatny model myślowy: przejście z zimnego zimowego poranka nad morzem do gorącego górskiego popołudnia potrafi zmienić opad na 1000 m o wartość porównywalną z wysokością płyty sylwetkowej. To nie jest błąd zaokrąglenia i to jest powód, dla którego karta DOPE napisana w jednej porze roku zdradza Cię w innej.

Uczciwy sposób, żeby poznać własne liczby, to policzyć rozwiązanie dwa razy — raz przy najzimniejszych realnych warunkach, raz przy najcieplejszych — i spojrzeć na różnicę na dystansie, który Cię interesuje. Jeśli przerwa jest mniejsza niż Twój cel, jedna karta pokrywa cały rok. Jeśli większa, potrzebujesz karty na sezon albo wpisywania warunków za każdym razem.

Jak wprowadzić warunki do aplikacji

1. Mierz temperaturę w cieniuTermometr w słońcu mierzy termometr, nie powietrze. Daj mu też minutę po wyjęciu z kieszeni — ciepło ciała to kilka stopni.
2. Odczytaj ciśnienie stacyjne na stanowiskuNie prognozę dla najbliższego miasta, które może leżeć setki metrów niżej.
3. Wpisz wysokość uczciwie, razTo własność miejsca, nie dnia. Zmieniaj ją tylko wtedy, gdy się przemieszczasz.
4. Wilgotność zostaw przybliżonąCokolwiek w granicach dwudziestu procent od rzeczywistości wystarczy dla jej wkładu.
5. Wpisz ponownie, gdy dzień się zmieniaKarta poranna i popołudniowa potrafią latem być naprawdę różne.

Aplikacja potrafi pobrać bieżące warunki dla Twojej pozycji, gdy masz zasięg, i pozwala je wpisać, gdy go nie masz — czyli w normalnym przypadku strzelnicy w dolinie. Tak czy inaczej liczby lądują w tym samym rozwiązaniu.

Częste pytania