G1 kontra G7: wybór właściwego modelu oporu

Model oporu to zmierzona krzywa: ile oporu doświadcza konkretny pocisk wzorcowy przy każdej prędkości, wyrażonej liczbą Macha. Współczynnik balistyczny Twojego pocisku skaluje tę krzywą w górę albo w dół. Solver całkuje wynik i produkuje trajektorię. Wszystko zależy od tego, żeby krzywa miała mniej więcej właściwy kształt dla Twojego pocisku — a G1 i G7 to kształty bardzo różne.

Dwa pociski wzorcowe

Większa liczba G1 nie oznacza lepszego pocisku. To ten sam pocisk zmierzony względem gorzej latającego wzorca, więc iloraz wychodzi wyższy. Porównywanie liczby G1 z liczbą G7 nie mówi nic poza tym, że ktoś podał dwa różne standardy.

Dlaczego G7 jest stabilniejsze

Współczynnik balistyczny jest stały tylko wtedy, gdy krzywa oporu Twojego pocisku ma ten sam *kształt* co krzywa pocisku wzorcowego. Nowoczesny pocisk match z łódką nie przypomina przysadzistego wzorca G1 prawie w niczym, więc jego współczynnik G1 musi zmieniać się wraz z prędkością, żeby matematyka się spinała — i dlatego producenci publikują wartości G1 w przedziałach.

Względem wzorca G7 ten sam pocisk jest niemal modelem w skali. Jego współczynnik G7 pozostaje bliski stałej od wylotu aż w rejon transoniczny, więc jedna liczba opisuje cały lot. To jest praktyczny argument za G7: mniej ruchomych części, mniej błędu, którego nie widać.

Błąd, który kosztuje płyty

Błąd polega na zmieszaniu: wpisaniu współczynnika G1, gdy solver liczy na tabeli G7, albo odwrotnie. Ponieważ liczba G1 jest dla tego samego pocisku mniej więcej dwukrotnie większa od G7, solver modeluje pocisk o połowie albo o podwójnym rzeczywistym oporze.

Groźne jest to, że na krótkim dystansie się nie ujawnia. Potwierdź zerowanie na 100 m z pomylonym modelem, a wszystko wygląda dobrze — pocisk ledwie zwolnił i opór ledwie zadziałał. Błąd narasta z czasem lotu, więc wychodzi jako coraz większe pudło gdzieś powyżej 500 m, dokładnie tam, gdzie przestajesz go rozpoznawać na oko.

W aplikacji model oporu jest zapisany przy ładunku, nie przy broni. Gdy wybierasz ładunek z bazy, model przychodzi razem z nim, a pokazana wartość jest tą pasującą. Jeśli wpisujesz współczynnik ręcznie, sprawdź przy okazji przełącznik modelu.

Kiedy wybór prawie nie ma znaczenia

Do jakichś 400 m, przy naddźwiękowym ładunku centralnego zapłonu, poprawnie wpisane G1 i poprawnie wpisane G7 zgodzą się co do kilku centymetrów. Oba modele dobrze opisują zakres naddźwiękowy, a pocisk nie zdążył odbiec od żadnej z krzywych.

Modele rozjeżdżają się w miarę zwalniania pocisku. Wokół i poniżej Mach 1,2 krzywe oporu różnią się kształtem wyraźnie, a dopasowanie G1 do nowoczesnego pocisku zaczyna przewidywać złe zwalnianie. To ten sam obszar, w którym grupy rozsypują się z innych powodów — patrz strefa transoniczna.

Co zrobić z ładunkiem, który publikuje oba

1. Wybierz wartość G7Dla każdego pocisku z łódką wpisz współczynnik G7 i wybierz model G7. Utrzyma się na całej trajektorii.
2. Zachowaj wartość G1 jako kontrolęPolicz ten sam strzał na oba sposoby. Zgodność co do kilku centymetrów na Twoim typowym dystansie oznacza, że żadna z liczb nie jest literówką.
3. Nigdy nie uśredniajTo pomiary względem różnych wzorców. Ich średnia to liczba, która nie opisuje niczego.
4. Truinguj ten model, którego naprawdę używaszGdy już wybrałeś model, koryguj jego współczynnik względem rzeczywistych trafień. Truing układu G1 nie przenosi się na układ G7.

Baza amunicji podaje oba współczynniki obok siebie dla każdego ładunku, który publikuje oba, razem z modelem preferowanym przez producenta — widać więc, które pociski mają prawdziwą liczbę G7, a które niosą tylko G1.

Częste pytania