Hit factor: trenowanie wymiany szybkości na celność

Każdy strzelec dynamiczny ma przeczucie co do swojego właściwego tempa i większość tych przeczuć myli się w tę samą stronę: za szybko, tracąc więcej punktów, niż warte są zaoszczędzone sekundy. Hit factor rozstrzyga ten spór arytmetyką.

Punktacja, dokładnie

Hit factor to suma punktów podzielona przez czas przebiegu w sekundach. Aplikacja punktuje trafienia jako A = 5, C = 3, D = 1, a pudło = 0, czyli według minor power factor, i po wpisaniu czasu przebiegu liczy hit factor za Ciebie.

Przeczytaj te wiersze uważnie, bo zawierają całą lekcję. Idealne punkty strzelane powoli punktują gorzej niż lekko niedoskonałe punkty strzelane żwawo. Ale jedno pudło rujnuje przebieg całkowicie — to pudła sprawiają, że krzywa nie wypłaszcza się, tylko spada z urwiska.

Co ćwiczenie mierzy

• Twój hit factor w funkcji tempa — krzywą, a nie pojedynczy punkt.
• Tempo, przy którym ta krzywa osiąga maksimum u Ciebie, na tym układzie, tego dnia.
• Jak bardzo Twoje punkty degradują się na każdą zyskaną sekundę.

Przygotowanie

Przebieg ćwiczenia

1. Ustal swoje tempo odniesieniaPięć przebiegów w tempie, które wydaje Ci się Twoją prędkością zawodową. Zapisz strefy i czas każdego. Policz średni hit factor.
2. Wykonaj pięć celowo wolniejszychCeluj w mniej więcej 20 procent więcej czasu. Chodzi o czyste punkty — zobacz, jaki naprawdę jest Twój sufit celności.
3. Wykonaj pięć celowo szybszychMniej więcej 20 procent mniej czasu niż odniesienie. Pogódź się z tym, że punkty spadną; to jest właśnie pomiar.
4. Policz średni hit factor dla każdego tempaTrzy średnie. Jedna z nich jest najwyższa i często nie jest tą, której się spodziewałeś.
5. Wykonaj jeszcze pięć w zwycięskim tempie, żeby potwierdzićMałe próby kłamią. Zestaw potwierdzający zamienia wynik w decyzję.

Czytanie wyniku

Ten ostatni wiersz zasługuje na uwagę. Tempo, które średnio wypada dobrze, ale produkuje okazjonalne pudło, jest na zawodach tempem złym, bo pudło na jednym przebiegu kosztuje więcej niż sekundy zyskane na wszystkich pozostałych. Śledź najgorszy przebieg, a nie tylko średnią.

Próg zaliczenia

• Potrafisz podać swoje optymalne tempo jako czas dla znanego układu, a nie jako przeczucie.
• Zero pudeł w zestawie potwierdzającym w tym tempie.
• Rozrzut czasów między przebiegami poniżej 15 procent — to spójność czyni tempo użytecznym.

Jak to utrudnić

• Dodaj dobycie albo przeładowanie i przejdź trzy tempa jeszcze raz. Optimum się przesunie.
• Dodaj przemieszczanie między pozycjami. Punkty zwykle spadają bardziej, niż wynosi zysk czasu.
• Zmieszaj dystanse tarcz, żeby optymalne tempo różniło się w obrębie jednego przebiegu — to jest prawdziwy problem zawodów.
• Odpal na zimno, jako pierwszą rzecz, bez przebiegów rozgrzewkowych.

Częste błędy

• Uśrednianie pudła. Jedno zero w zestawie pięciu ciągnie średnią i ukrywa, jak zły był ten przebieg.
• Zmiana układu między tempami. Zestaw tarcz musi być identyczny, inaczej porównanie nic nie znaczy.
• Gonienie samego czasu. Czas to połowa ułamka; ludzie zapominają o liczniku.
• Brak zapisu na przebieg. Sensem jest krzywa, a pojedyncza średnia sesji jej nie zawiera.

Tryb dynamiczny w aplikacji przyjmuje czas przebiegu i zliczenia stref, a potem liczy hit factor i punkty na sesję, więc porównywanie temp przez kolejne tygodnie jest proste — zamiast mieścić się w jedno popołudnie. Patrz zapisywanie sesji.

Częste pytania